Vast staat dat ik ga
Door sta
waar ik wil
dat het verandert
Vast staat dat ik
sta
Verder ga en wil
Dat het verandert
En eindelijk spring
Dat het verandert
Dat ik verander
Dat de rug soepel
wordt
Mijn rug soepel
wordt
En toebuigt en
staat
En tevoorschijn
haalt
Hart en handen
En blijven,
om aan te pakken.
Hilde Droogné
In een kring
In
een kring verbonden
Tot
een donker tasten
oplicht
in het donker
En
vuurwerk levert
Dat
jouw en mijn vel verscheurt tot nieuwe stukken aan elkaar
Een
verstellen van onze oude huid.
Het
is traag met dikke draad.
Een
kreet ontsnapt,
Een
krop wordt doorgeslikt en opent onbekend gebied
Een
zingen begint, eindelijk.
Buiten
roffelt de regen en vernieuwt.
In
een kring, in een kring tot we doorgeven aan elkaar
Ons
vertrouwen dat het lukt
Kostbaar
in onze handen met onze ruggen gesteund
Dit
verstelwerk
Het
is traag en tastbaar
Nieuw
vel tast naar buiten, de aarde als steun
Op
handen en voeten,
En
opstaan.
Hilde Droogné
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Nederig
Is
moeilijk
Hoog
moedig draag ik
Mijn
gezicht op handen
Nederig
is moeilijk
Mijn
gezicht op de aarde
Rust,
Gevallen
dit moeten
voor
de eer van onbekenden
Rust
en de aarde kruipt in mij omhoog
Vult
mijn wangen met lucht en mijn hoofd met zuurstof
Ik
lach de onbekenden tegemoet
Nederig
is moeilijk voor als het nieuw is
Daarna
vernieuwt het me
En
toont het eigen vel en beenderen
Waarop
ik mijn diepste lied fluit.
Hilde Droogné
Anders
Ben ik niet
Dan
in de verontruste blik van jouw ogen
Anders
ben ik niet
Dan
in het stilzwijgen van jouw stem
Anders
ben ik niet
Dan
in het fronsen van je voorhoofd
Anders
ben ik niet
Dan
in het wegstappen van je lijf
Blijf
staan
Blijf
open
Blijf
staan
Opdat
we samen ademen
Anders
en toch verbonden
Jij
hoeft mij niet te zijn
Jij
en ik wij horen samen,
zonder
dezelfde te zijn, zonder te dicht en te veraf van elkaar te staan,
Wij,
jij en ik,
jouw
en mijn ogen,
jouw
en mijn stem,
jouw
en mijn voorhoofd,
jouw
en mijn lijf,
Een
wezen,
vele
ogen, stemmen, voorhoofden en lijven.
Eigen
wezen.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Het kantelt in de lucht
Ik
merk het keer op keer
Hoe
de kraanvogels overvliegen
Ver
weg van jou en mij
Ver
weg en diep tureluut roepend in de lucht
Van
hoop en verlangen
En
terugkeren naar thuis en vrede
Waar
liefst geen opengereten kelen
stilzwijgend
hun avondlied zingen
Opdat
de zon op zou gaan.
Het
kantelt in de lucht
Ik
merk het keer op keer
Hoe
de schermen oplichten
Ver
en tegelijk dicht bij jou en mij vandaan
en
moord en brand roepen
Van
pijn en sterven.
Het
kantelt in de lucht
Hoe
wij veranderen van lucht
Zuurstof
roepen
En
stil verstaan
Dat
wij de lucht doen kantelen, de aarde doen keren,
Het
vuur doen ontbranden, het water doen overstromen,
En
proberen dit alles te overvliegen met een stil
Gerommel.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Als ik het hoor
En
probeer het te vertellen
Als
ik het zie
En
probeer het te tonen
Als
ik het voel
En
probeer het te zinneprikkelen
Als
ik het proef
En
probeer het te laten smaken
Als
ik het ruik
En
probeer het geurspoor ervan te volgen
En
de bedding is er
En
de klanken, geuren, kleuren zijn er
En
jij bent er
Vertel
jij mij terug,
Toon
jij mij terug,
Zinneprikkel
jij mij terug,
Smaak
jij mij terug,
Volg
jij het geurspoor verder
Waar
we bedding volgen
En
overgenomen worden
Overgegaan
worden, overgedaan worden,
Als
vanouds, verder en terug.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Dit leven
Dit
ene leven en niet een ander
Dit
leven in mijn handen
Dit
leven dat bukt
Dat
voorover gebogen wroet en trekt
Naar
zich toe of net ver weg vandaan
Dit
leven, hier in mijn bukken
Dit
leven, hier op de as van mijn tong
Dit
leven, het is niet voor het grijpen,
Het
is de last die het draagt
Die
het loont
In
mijn bekken
Waar
het zich verzamelt
Om
over te stromen.
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
De
vonk van wat leeft
Roert
en draait
In
ons zoeken
Roert
en draait
En
klapwiekt verschrikt
De
molen om zijn as.
De
vonk van wat leeft
Roert
en draait
Om
zijn as
Om
zijn fluisteren en leegte
Om
zijn vleugelslag die vult
De
molen met graan.
Die
verder maalt en wiekt.
De
vonk wiekt de kaars kort.
En
ontsteekt in zakken vol.
Hilde Droogné
Als het vuur een vaste baan gevolgd had
En
zich gehouden had aan het parcours,
Als
het die opstijgbaan gevolgd was,
en
gevlogen op tijd en stond
ontbrandde,
en
terug geland, in dit dal.
Wat
had dan anders kunnen zijn?
Of
is het zoals er geen vaste baan bestond, verkennend zonder route,
Er
dan net iets nieuws ontstond,
uit
de as die het lam legde, iets nieuws,
Uit
wat verdwenen was.
Iets
nieuws.
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Is er nalatenschap?
Is
er as die blijft branden?
Een
bel die blijft luiden?
Eer
betoon zonder werk, dat teloor gaat, soms al meteen, nu meteen,
Of
zoals het pak van de zoeker dat in de bomen hangt
Tot
het ook verdwijnt.
En
belt er iets dat overblijft in de velden
en
op het land en in de stad.
En
belt het hier in deze avond
In
de as die smeult in jouw hart dat nu nog laat
ontbranden
En
toont het zich, stilaan, hier samen, wij
Na
de as, flikkert het op.
Loopt
het met een vlam ervandoor
En
zet het zich sprankelend in jou te rusten
Veilige
schaal om over te dragen.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Als de vlam jouw bekruipt,
Jouw
werk bekruipt,
Als
het zich eerst voorzichtig, schuchter nog
nodigt
in alle hoeken van jouw kamer,
Alle
hoeken van jouw woonst,
Alle
hoeken van jouw vel,
Als
het er steeds feller
licht
doet ontbranden
zonder
nog uit te willen doen.
Niet
meer luistert. Geen schakelaar nog nodig,
die
stilaan mee vuurwerkt.
Als
het zich dan zo stevig met dit alles verstrengelt
Dan
is het,
Als
het jouw in vuur en vlam zet,
Voorbij.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Er is iets
Iets
dat wacht
Ik
weet niet wat het is,
Maar
het wacht, op mij, op jou, op tijd
Ik
wil het weten,
Ik
neem de tijd, en wacht,
En
hoor dat het niet om weten gaat.
Het
gaat om liggen, lachen,
Het
gaat om toelaten,
Het
gaat om veel wat wij niet verstaan,
Het
gaat om veel wat wij niet toestaan.
Maar
als we liggen, lachen, toelaten, dan komt het.
Dan
komt het uit onze goed opgeborgen dozen
Dan
komt het uit onze oude archieven,
Dan
legt het zich zacht in onze ogen
lost
het op in onze handen
En
zien wij dat wij toelaten
Onze
handen reiken uit,
vullen
zich, verzamelen schatten uit kostbare tijd
en
reiken uit.
Iets
dat wachtte is niet meer.
Het
is vervuld, staat.
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
