Steen

Steen waarop ik zit

De rivier rondt me af

Zingt me in bochten

Waar bloedzuigers loeren

Steen waarop ik spring

De rivier omspoelt me

Glinstert me in zonnewarmte

Waar stralen me vangen

Steen waarop ik stap

De rivier neemt m'n stappen mee

Waar de ijsvogel blauw doorschiet

Steen waarrond ik handen hou

Leest me in m'n aders diep

Waar kiezelsteen verzinkt

Tot stof voorbij het stilstaand turen

Steen die mij draagt

Bezinkt mijn talmen

Fris opgemonterd

Opgewassen

Steen me vrij 

Stromend 

Hilde Droogné

Stilte wacht traag

stilte wacht traag
stilte wacht tot leegte wegebt
geduld is een traag en stil groeien
het lijkt niets
het lijkt leeg
het lijkt lastig
Dit wachten beu
Geen actie ondernomen
zo simpel is het
zo simpel is het dat
ik nietig word
terwijl de zon overdadig schijnt
en ik weg rust
weg rust
tot de goesting, verschillend, één voor één onderzocht
nietig word,
terwijl de actie verder de zon aan andere
horizonten nodigt.
Ik rust weg in het donker worden
de dag valt in mijn schoot
ik heb er niets mee gedaan
Leegte wacht traag
Leegte wacht tot ook stilte
weergalmt in mijn leden.
Ongeduld is last en roest snel
Met de zon in mijn knieën put ik
uit de leegte, de goesting zo rijkelijk verschillend
dat het me uiteindelijk voedt,
De laatste zonnestralen
verlichten.

Hilde Droogné

Boogvlucht

De halve boog zichtbaar

het geraamte van mijn kinderkamer.
Planken bewonen de container
Planken die ooit noten telden tot ik droomde.
Het raam staat open
merries vervoegen gewillig de container.
De vertrouwde lucht ademt zich weg.
De container vult zich met onze wanden
waar wij op uitkeken.
Het is nieuw
Het is mijn nest voorbij.
De berkenbomen staan er nog
Ze waaien de adem weg
van het kind dat ik was.
Verscholen zolderkamer
Verdieping groot
Je was toevlucht onder de pannen.
De bakstenen leggen zich nu
in nieuwe ruimtes open.
Ik laat het geraamte sterker worden
van het kind dat er woonde
om uit te vliegen,
De vensterbank is een goede basis.
De andere halve boog voeg ik toe,
In de lucht tekent zich een boogvlucht.

Hilde Droogné

Nieuw is komen

Nieuw is komen
Onverwacht
komt het nieuwe
Welgekomen
door de vele uren op het pad
Door de uren die ik zwichtte
die ik ellenlang verzaakte
omgeslagen de gulle toekomst die ik ontliep
die ik ontliep
als een welgemutste zwerver
die liever keert dan komt
liever zweert dan roemt
omkeert het rad voor ogen.

Nieuw is mezelf eindelijk tevoorschijn verwachten
Stapvoets mijn tien tenen tellen op het komende pad
waarop ik eindelijk hinkel
lichtvoetig het pad aanboor
en de benen zet voet voor voet
tel de kern die in mijn palmen stroomt.

Heelal roepen en blijven staan
Parmantig stevig blijven staan

Nieuw is komen,
tevoorschijn komen
op het appèl
thuis in deze wereld
Aangeland.

Hilde Droogné

Lichtend staat je gezicht

Lichtend staat je gezicht
op skypen
wij lezen elkaars mond
vertoeven in elkaars tijd
De beweging volgt het scherm
licht de ruimte op
Wij lezen elkaars boekenplank
waarop de plant mij groet
die mijn boekenplank groet en de
de dingen leest die anders elders waren.
Horizon, zeg me wie je bent
Wie daar aan het ander einde mee licht.
trillende horizon aan m'n lippen
trillende horizon aan jouw lippen
is het dat wat neigt naar samen?
deze knipperende tijden komen, samen
we lichten uit het duister op
geven elkaar hemel en aarde,
lichtjaren terug.
Ik zwaai mijn arm om me heen
open naar jouw omhelzen,
jouw mond de jouwe.
We gezichten elkaar
zwaaien de ruimte verkennend in.
Dat is wat, vertoeven
bij elkaar en komen en gaan.
Lichtjaren groeten onze gezichten.
We sluimeren in en lichten op,
lichten op, de beweging volgt.
Hoe kan het ook anders.
De beweging volgt onze gezichten
naar elkaar toe, geworpen.

Hilde Droogné

Je blik

Je blik ontluikt mijn blik
Mijn blik de jouwe,
Ogenblik,
Hoe we twinkelen in elkaars heelal
sterrenstof laten dwarrelen
stof van je diepe aarde die mijn aarde is
Voren trekken in elkaars huid
Ik doorploeg het en zaai
Jij zaait en zingt
Ik zing en oogst
Jij oogst en ik zing
Sterrenstof zijn we allen
we oogsten elkaars blik
sterrenstof dwarrelt
vult onze longen
Elkaars heelal loont
elkaars longen lonen
we ademen sterrenstof.

Hilde Droogné

Foto Hilde Droogné, La Bérarde, Franse Alpen