Lang geleden de kuil
waarin ik voor het eerst viel
En viel, en viel, en viel, …
tot de uitputting wegviel
En ik kloppend stond,
als gisteren voor mijn graf
En wegliep uit de klaagzangen die me sorteerden
bij wie ik hoor,
te vallen,
Steeds vloeiender op eigen wijze vallen
en opstaan en vallen en opstaan,
en in een dans mijn hoofd meenemen als trofee,
op handen gedragen,
en de reis maken, bungelend aan een stevig touw,
mijn knapzak vol liederen,
en in mijn hand de zeis
waarmee ik vorige levens leerde oogsten,
Lang geleden, terwijl het ook gisteren was,
en vandaag, en morgen,
en wij samen delen in de oogst,
en de oogst van de misoogst
en ik mijn ogen groot jouw wereld inlach
die pril met handen en voeten,
terug opbouwt wat op jouw aftasten,
warm roept,
en beluisterd, zich tevreden krult om onze mond
en zich vult met ons lijf,
en zwanger wordt van ons
vlees en bloed,
voor nu,
en dan later,
waarin we vallend groeien
en één zijn, oogsten.
Hilde Droogné
Hilde Droogné
 |
| Foto © Hilde Droogné, Knekelhuis Hallstatt, Oostenrijk |
