De
vonk van wat leeft
Roert
en draait
In
ons zoeken
Roert
en draait
En
klapwiekt verschrikt
De
molen om zijn as.
De
vonk van wat leeft
Roert
en draait
Om
zijn as
Om
zijn fluisteren en leegte
Om
zijn vleugelslag die vult
De
molen met graan.
Die
verder maalt en wiekt.
De
vonk wiekt de kaars kort.
En
ontsteekt in zakken vol.
Hilde Droogné
Als het vuur een vaste baan gevolgd had
En
zich gehouden had aan het parcours,
Als
het die opstijgbaan gevolgd was,
en
gevlogen op tijd en stond
ontbrandde,
en
terug geland, in dit dal.
Wat
had dan anders kunnen zijn?
Of
is het zoals er geen vaste baan bestond, verkennend zonder route,
Er
dan net iets nieuws ontstond,
uit
de as die het lam legde, iets nieuws,
Uit
wat verdwenen was.
Iets
nieuws.
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Is er nalatenschap?
Is
er as die blijft branden?
Een
bel die blijft luiden?
Eer
betoon zonder werk, dat teloor gaat, soms al meteen, nu meteen,
Of
zoals het pak van de zoeker dat in de bomen hangt
Tot
het ook verdwijnt.
En
belt er iets dat overblijft in de velden
en
op het land en in de stad.
En
belt het hier in deze avond
In
de as die smeult in jouw hart dat nu nog laat
ontbranden
En
toont het zich, stilaan, hier samen, wij
Na
de as, flikkert het op.
Loopt
het met een vlam ervandoor
En
zet het zich sprankelend in jou te rusten
Veilige
schaal om over te dragen.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Als de vlam jouw bekruipt,
Jouw
werk bekruipt,
Als
het zich eerst voorzichtig, schuchter nog
nodigt
in alle hoeken van jouw kamer,
Alle
hoeken van jouw woonst,
Alle
hoeken van jouw vel,
Als
het er steeds feller
licht
doet ontbranden
zonder
nog uit te willen doen.
Niet
meer luistert. Geen schakelaar nog nodig,
die
stilaan mee vuurwerkt.
Als
het zich dan zo stevig met dit alles verstrengelt
Dan
is het,
Als
het jouw in vuur en vlam zet,
Voorbij.
Ik zou hier willen blijven
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Er is iets
Iets
dat wacht
Ik
weet niet wat het is,
Maar
het wacht, op mij, op jou, op tijd
Ik
wil het weten,
Ik
neem de tijd, en wacht,
En
hoor dat het niet om weten gaat.
Het
gaat om liggen, lachen,
Het
gaat om toelaten,
Het
gaat om veel wat wij niet verstaan,
Het
gaat om veel wat wij niet toestaan.
Maar
als we liggen, lachen, toelaten, dan komt het.
Dan
komt het uit onze goed opgeborgen dozen
Dan
komt het uit onze oude archieven,
Dan
legt het zich zacht in onze ogen
lost
het op in onze handen
En
zien wij dat wij toelaten
Onze
handen reiken uit,
vullen
zich, verzamelen schatten uit kostbare tijd
en
reiken uit.
Iets
dat wachtte is niet meer.
Het
is vervuld, staat.
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
