Is er nalatenschap?

Is er nalatenschap?

Is er as die blijft branden?

Een bel die blijft luiden?

Eer betoon zonder werk, dat teloor gaat, soms al meteen, nu meteen,

Of zoals het pak van de zoeker dat in de bomen hangt

Tot het ook verdwijnt.

En belt er iets dat overblijft in de velden

en op het land en in de stad.

En belt het hier in deze avond

In de as die smeult in jouw hart dat nu nog laat

ontbranden

En toont het zich, stilaan, hier samen, wij

Na de as, flikkert het op.

Loopt het met een vlam ervandoor

En zet het zich sprankelend in jou te rusten

Veilige schaal om over te dragen.

Ik zou hier willen blijven

In deze cocon van niets

Ik zou hier willen blijven

Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.

Dit nest van eindeloze rust.

Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.

Ik zou hier willen blijven

De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.

Nog even niet hoeven uitvliegen,

Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.

Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,

noch door mij voortgebracht zal worden.

Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest

dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.

Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien

met vleugels die niet wachten.

Het nest ontgroeit.

Ik zet me af en vlieg met open ogen.

Het is de stilte  van de storm die

Ik tegemoet vlieg.

Ik ben eindeloos rustig.

 

Hilde Droogné