Er is iets

Er is iets

Iets dat wacht

Ik weet niet wat het is,

Maar het wacht, op mij, op jou, op tijd

Ik wil het weten,

Ik neem de tijd, en wacht,

En hoor dat het niet om weten gaat.

Het gaat om liggen, lachen,

Het gaat om toelaten,

Het gaat om veel wat wij niet verstaan,

Het gaat om veel wat wij niet toestaan.

Maar als we liggen, lachen, toelaten, dan komt het.

Dan komt het uit onze goed opgeborgen dozen

Dan komt het uit onze oude archieven,

Dan legt het zich zacht in onze ogen

lost het op in onze handen

En zien wij dat wij toelaten

Onze handen reiken uit,

vullen zich, verzamelen schatten uit kostbare tijd

en reiken uit.

Iets dat wachtte is niet meer.

Het is vervuld, staat.

 Ik zou hier willen blijven

In deze cocon van niets

Ik zou hier willen blijven

Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.

Dit nest van eindeloze rust.

Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.

Ik zou hier willen blijven

De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.

Nog even niet hoeven uitvliegen,

Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.

Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,

noch door mij voortgebracht zal worden.

Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest

dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.

Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien

met vleugels die niet wachten.

Het nest ontgroeit.

Ik zet me af en vlieg met open ogen.

Het is de stilte  van de storm die

Ik tegemoet vlieg.

Ik ben eindeloos rustig.

 

Hilde Droogné