Als de vlam jouw bekruipt

 Als de vlam jouw bekruipt,

Jouw werk bekruipt,

Als het zich eerst voorzichtig, schuchter nog

nodigt in alle hoeken van jouw kamer,

Alle hoeken van jouw woonst,

Alle hoeken van jouw vel,

Als het er steeds feller

licht doet ontbranden

zonder nog uit te willen doen.

Niet meer luistert. Geen schakelaar nog nodig,

die stilaan mee vuurwerkt.

Als het zich dan zo stevig met dit alles verstrengelt

Dan is het,

Als het jouw in vuur en vlam zet,

Voorbij.

Ik zou hier willen blijven

In deze cocon van niets

Ik zou hier willen blijven

Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.

Dit nest van eindeloze rust.

Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.

Ik zou hier willen blijven

De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.

Nog even niet hoeven uitvliegen,

Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.

Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,

noch door mij voortgebracht zal worden.

Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest

dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.

Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien

met vleugels die niet wachten.

Het nest ontgroeit.

Ik zet me af en vlieg met open ogen.

Het is de stilte  van de storm die

Ik tegemoet vlieg.

Ik ben eindeloos rustig.

 

Hilde Droogné