Dit leven
Dit
ene leven en niet een ander
Dit
leven in mijn handen
Dit
leven dat bukt
Dat
voorover gebogen wroet en trekt
Naar
zich toe of net ver weg vandaan
Dit
leven, hier in mijn bukken
Dit
leven, hier op de as van mijn tong
Dit
leven, het is niet voor het grijpen,
Het
is de last die het draagt
Die
het loont
In
mijn bekken
Waar
het zich verzamelt
Om
over te stromen.
In deze cocon van niets
Ik zou hier willen blijven
Me warmen aan deze stille leegte waarin niets hoeft.
Dit nest van eindeloze rust.
Terwijl de takken hevig zwiepen buiten, waar ik ze niet voorzie.
Ik zou hier willen blijven
De kou van hevig zwiepende takken verzwijgen nu het nog even kan.
Nog even niet hoeven uitvliegen,
Nog even niet hoeven proberen en bijdragen aan vele luchtspiegelingen.
Gewoon zijn en warmte voelen rondom mij die mij niet is,
noch door mij voortgebracht zal worden.
Gewoon zijn en versmelten met dit rustige nest
dat zich niet uit de takken laat wegwaaien.
Gewoon zijn, en de kou nog niet hoeven wegwaaien
met vleugels die niet wachten.
Het nest ontgroeit.
Ik zet me af en vlieg met open ogen.
Het is de stilte van de storm die
Ik tegemoet vlieg.
Ik ben eindeloos rustig.
Hilde Droogné
Geen opmerkingen:
Een reactie posten